حافظ شیرازی یکی از چهارستون تزلزل‌ناپذیر شعر فارسی است؛ در کنار فردوسی، سعدی و خیام. او در قرن هشتم هجری می‌زیست؛ زمانی که فرهنگ اصطلاحات عرفانی و صوفیانه در زبان فارسی شکل‌گرفته و قوام‌یافته بود. حافظ باتکیه‌بر این میراث، زبان را به اوج رمزپردازی رساند و بسیاری از واژه‌های ساده را به مفاهیم اسطوره‌ای تبدیل کرد.